I’m sorry if I say I need ya
But I don’t care, I’m not scared of love
'Cause when I'm not with you I'm weaker
Is that so wrong?
Is it so wrong?

niedziela, 30 marca 2014

Część 1

Dzień jak co dzień.Mój przerwany sen zawdzięczałam budzikowi.Punkt 7.30 wybił alarm.Ledwo zwlekłam się z łóżka i poszłam do łazienki.Rozczesałam moje długie, brązowe włosy i weszłam do kabiny.Obmyłam moje drobne ciało i wysuszyłam włosy.Teraz moim jedynym zmartwieniem było w co się ubrać.Postawiłam na dresy i luźny T-shirt, włosy spiełam w koka, założyłam moje papcie i zeszłam na dół.Moją uwage przykuła burza loków wystających zza oparcia kanapy.
-Cześć?-Zabrzmiało to bardziej jak pytanie.Chłopak odkręcił głowę w moją strone, zmierzył mnie wzrokiem i z uśmiechem na twarzy odpowiedział.Nie powiem, był ładny.Po chwili padło pytanie z jego strony.
-To ty jesteś siostrą Niall'a?.-
-Tak. Nie wiesz może...-Lokaty nie dał mi dokończyć zdania, sam się wcioł w nie.
-W pracy-Odpowiedział z tym swoim głupim uśmiechem na twarzy.
-Aha, a ty jesteś...-Znowu nie dane było mi dokończyć, gdyż znów otrzymałam odpowiedź.
-Przyjacielem Horan'a i mam się tobą opiekować.-Opiekować, mną?! Czemu? Mam prawie osiemnaście lat, prawie...kończe za tydzień.Jeszcze jakiś obcy mężczyzna ma być moją ,,opiekunką''.Mój braciszek przegioł.Lekers zadał swoje pierwsze pytanie.
-Zdradzisz mi swoje imie?-Who, znamy się pare minut i już chce mnie poznać bliżej.
-Po co?!-
-No chyba nie będziemy mówić do siebie ,,Ej ty''.-Skąd miał pewność, że tak nie będzie.Może nie powinien wyprzedzać czasu?
-Scarleth, a przyjaciele mówią do mnie Sami.-Zaakcentowałam słowo ,,przyjaciele'' w sumie to jakoś nie paliło mi się do zawierania nowych znajomości.
-Ładnie-Ukazał swoje dołeczki.Teraz już siedział na oparciu sofy, przodem do mnie.
-Nie podlizuj się.-Machnęłam od niechcenia.Ale uroczy i ładny był.Boże o czym ja myślę?! O takim..Właśnie kim on jest? Jak się nazywa?-A ty?-Zapytałam już milszym tonem głosu.
-Harry Styles.-Odpowiedział bez emocji.Bardzo dobrze niech się nie odzywa, niech siedzi i patrzy się w telewizor.Mniejsza o niego.Weszłam do kuchni i zajełam się nalewaniem soku pomarańczowego.Bo tylko to znalazłam w lodówce...
-Może pojedziemy...-Chłopak opieracący się o blat zadał to jakże skomplikowane pytanie, którego nie dokończył.
-Na śniadanie?-Dokończyłam za niego i znów się uśmiechnoł.
-Tak, do knajpki.Tutaj nie daleko.Jeśli masz ochote zjeść ze mną śniadanie.-Jakoś trochę posmutniał.Tylko czemu?
-Jasne.Możemy iść na śniadanie.-Na te słowa znów na jego buzi zagościł uśmiech.Może ten cały Harry nie jest, aż taki zły? Tylko trzeba go bliżej poznać.-A poczekałbyś na mnie piętnaście minut?.-Zapytałam lekko przerażona.Sama nie wiem czym.Raczej mnie nie pogryzie.
-Dobrze Scarleth.-Od razu pobiegłam na góre i ubrałam się w to i nałożyłam lekki makijaż, wyglądałam znośnie.Do torebki zapakowałam portwel, klucze od domu i telefon.Ostatnie poprawki, aha no tak włosy! Przejechałam prostwonicom po moic włosach i byłam w stu procentach gotowa do wyjścia.Zeszłam na dół i wraz z Harry'm udałam się do wyjścia.Wsiadłam z nim do auta.
-Wow to twoje?-Szczerze mówiąc zaimponował mi tak drogim samochodem.Niall miał podobne, ale to cacko...było przepiękne.
-Tak, samochodziara?-
-I to jeszcze jaka.-Tak, jestem dziewczynom którą interesują samochody i piłka nożna.Kocham jazde na bmx i deskorolce.Taka już byłam...
-Yhmmm, a już w sumie nic.-Czemu się tak zgasił, co się stało? Dobra dojechaliśmy na miejsce, do restouracji ,,Forever''.Lok jak prawdziwy gentelman otworzył mi drzwi i podał ręke.Weszliśmy do środka i zajęliśmy stolik.Hazza zamówił to samo co ja, gdy oczekiwaliśmy na nasze dania przerwałam niezręczną cisze.
-Opowiesz mi coś o sobie?-Byłam ciekawa jego osoby i to bardzo.Ale czemu? Może z ciekawości, a może z tego powodu, że chciałam go bliżej poznać.
-Najpierw ty.-
-No okey.Nazywam się Scarleth Horan, przyjaciele mówią do mnie Sami, mam prawie osiemnaście lat i mam chłopaka.Teraz liczę na rewanż.-Posłałam mu lekki uśmiech.W sumie nie wiem czemu wspomniałam o Taym.Mniejsza o to.
-Nie lubię mówić o sobie, o swoim życiu...-
-Czemu?-On nic nie odpowiedział.Przyszło jedzenie.Zaczęliśmy jeść.Cały czas Harry wlepiał we mnie wzrok.
                                                                                ***
Wraz z Harry'm wróciłam cała roześmiana do domu.Robiliśmy sobie jaja ze wszystkiego i ze wszystkich.Zrobiliśmy sobie nawet kilka zdjęć.Oto kilka z nich...



------------------------------------------------------------------------------------------
No i mamy część pierwszą.Licze na to, że ktoś napisze jakiegoś koma :)

1 komentarz:

  1. Zostalas nominwana do Libster Award. Szczegoly tutaj: http://love-is-passing-away-fanfiction.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń